اِلا وییلر ویلکاکس ترجمه جمشید شیرانی بخند، و جهان با تو می‌خندد؛ زاری کن، و تنها خواهی گریست؛ که این کهنه خاکِ غم‌زده باید شادی را به وام بگیرد، امّا رنجِ را به کفایت داراست. بخوان، و کوه‌ها با تو خواهند خواند؛ آه بکش، و هوای‌اش در نخواهد ‌یافت؛ پژواک‌ها آوای شاد را سَر زنده باز می‌تابند، امّا از بازگفتنِ اندوه سَر باز می‌زنند. شاد اگر باشی، مردم به سوی تو می‌آیند؛ در اندوه، امّا، روی از تو می‌گردانند؛ آن‌ها پیمانه‌ی لبریزِ دل‌خوشی‌های تو را می‌جویند، امّا از رنج تو بی نیازن

جمشید شیرانی   (۱)   بی‌زارم از سفر نه ازآن‌رو که راه درازست و پُرنشیب‌وفراز یا آن‌که همسفری نیست و توشه‌ای و زادِراهی، بل آن‌که هرچه به جا مانده به فرجام می‌رسد شتابنده در ناتمامی خویش.   (۲)   کوله‌باری نیست، بی خاکِ خسته سایه نیز می‌گریزد بی‌سایه‌بان تا دوباره دیر شود و باز جاده به جا بماند بی رهگذار.   (۳)   همیشه زودتر از من به مقصد می‌رسد این سایه‌ی عبوس سبک‌بار و پنجره را باز می‌کند تا دوباره پنهان شود پُشتِ آفتاب یا پُشتِ نورِ چراغ‌های جاودانه تابان - سروهای هماره سبز

راینر ماریا ریلکه ترجمه جمشید شیرانی تاریخ، فهرستِ کسانی است که پیشاپیشِ زمانِ خویش پدیدار شده‌اند. بارها و بارها، در میانِ انبوهِ آدمیان، انسانی برمی‌خیزد که خاستگاه‌اش جایی دیگر است... آینده بی‌پروا از زبانِ او سخن می‌گوید؛ و زمانِ خود او نمی‌داند از چه رو - و در تردیدِ خویش، از بزرگداشتِ او ناتوان می‌ماند. آنان قربانیِ تردیدِ عصرِ خویش می‌شوند. آن‌ها همچو سرداری رانده شده می‌میرند یا بسانِ روزِ بهاری زودرسی که زمینِ سترون پافشاری آن را در نمی‌یابد. اما سده‌ها بعد، آن‌گاه ک